images/stories/20110201_BibliotekaRowerowa/640_KolarstwoDlaWszystkich.jpg

Franciszek Szymczyk

Kolarstwo dla wszystkich

Sport i turystyka

Warszawa 1956

ISBN -

Stron: 104

Format: mniejszy niż B5 (17 cm x 12 cm)

 

Subiektywna ocena pozycji książkowej:

4 / 10

 

Ocena opisowa:

Pozycja przeznaczona dla osób, które z jazdą na rowerze wiązały nadzieję na karierę sportową. W latach pięćdziesiątych zeszłego wieku nie było czegoś takiego, jak zawodowe uprawianie sportu. Przeważnie było się zatrudnionym na etacie, często fikcyjnym, w jakimś dużym zakładzie państwowym, przy którym istniało koło sportowe. Jak się miało trochę szczęścia, tudzież aktyw koła działał wystarczająco prężnie, to był i sprzęt, na którym można było trenować...

Wydaje mi się, że ta pozycja jest unikatem pod względem tematyki. Wydana w zaledwie nieco ponad 8 tys. egzemplarzy książeczka po wielu latach stanowi raczej ciekawostkę opisującą zalecany sposób treningu kolarza amatora, posiłkując się obszernymi tabelami. Oprócz tego jest całkiem sporo informacji technicznych. Wreszcie unikalne wskazówki, jak na przykład podjeżdżać na rowerze pod górę.

Niską ocenę wystawiłem ze względu na małą objętość dzieła i zbyt mało jak dla mnie wiadomości, które przetrwały próbę czasu.

 

 

Spis treści:

 

Do czytelnika

Sekcje kolarskie w kołach sportowych przy zakładach pracy

Roczny plan pracy kolarza

Wycieczki jako jedna z głównych form pracy w sekcji kolarskiej

Krótka charakterystyka roweru szosowego, turystycznego i wyścigowego

Pozycja kolarza

Ubiór kolarza

Zimowa zaprawa kolarza

Trening właściwy

Trening na rowerze turystycznym

Trening na rowerze wyścigowym

Tablice zajęć

Tablica I dla kolarzy klasy II

Tablica II dla kolarzy I klasy, mających co najmniej trzyletni staż kolarski i dysponujących większą ilością swobodnego czasu

Taktyka w wyścigach kolarskich

Podział wyścigów kolarskich

Zachowanie się przed wyścigiem

Start

Ucieczki

Defekty i dopędzanie

Jak zachować się w wypadku defektu

Wjeżdżanie pod górę

Zjeżdżanie z góry

Jak zachować się w czołówce, która uciekła - oderwała się od grupy

Sygnał o zbliżającym się celowniku

Jak zachować się po minięciu celownika

Zachowanie po wyścigu

Odżywianie

Alkohol wrogiem sportu, rekordów i zdrowia

Higiena osobista

Masaż

Po sezonie

Konserwacja sprzętu

Rozbieranie i montowanie roweru

Rozbieranie mechanizmu pedałowego (suportu), w którym korby umocowane są na osi za pomocą klinów

Rozbieranie mechanizmu pedałowego bezklinowego

Zakładanie przednich widelców

Rozbieranie pedałów bez wykręcania ich z korb

Rozbieranie piasty przedniego i tylnego koła

Nazwy części piasty tylnej

Przerzutka

Reperacja gum turystycznych

Reperacja gum szytych wyścigowych

Tabela przekładni

 

 

Przykładowy cytat:

 

     Gumy szyte zwane popularnie "cyngieltubami" lub "szytkami" posiadają kiszki bardzo cienkie wszyte w płócienna oponę, na której wierzchu przyklejony jest gumowy bandaż. Gumy te wyróżniają się lekkością i bardzo dobrą nośnością. Do obręczy przykleja się je specjalnym klejem tzw. skorolepem.

     Opona i kiszka stanowią jedną nierozdzielną  całość, a słabą stroną ich jest to, że po przebiciu reperacja jest dość uciążliwa.

     Jeżeli w razie przebicia szytej gumy, oglądając ją zewnątrz, nie udało się ustalić, w którym miejscu znajduje się uszkodzenie, wkłada się do wody całą, napompowaną gumę i miejsce, gdzie wydostają się pęcherzyki, oznacza atramentowym ołówkiem. Po ustaleniu miejsca przebicia gumę wysusza się za pomocą gałganka, odkleja na niewielkiej przestrzeni taśmę i ostrożnie, najlepiej małymi nożyczkami rozcina się zeszycie, możliwie blisko miejsca skąd wydzielały się pęcherzyki powietrza. Wystarcza rozprucie około 7-8 cm. Przez powstały otwór wyciąga się kiszeczkę i poszukuje przebicia. Jeżeli natrafia się na trudności w znalezieniu dziury, pompuje się cyngieltubę bardzo ostrożnie i rozciągając kiszeczkę znajduje się otworek. Reperację przeprowadza się tak jak opisano wyżej z tą tylko rżnicą, że łatka musi być tej samej grubości co i kiszeczka. Po zreperowaniu i sprawdzeniu, że przebicie zostało usunięte, kiszeczkę, wskutek rozciągania całej cyngieltuby, wprowadza się do opony, a oponę zeszywa się mocną nitką na krzyż, podobnie jak wykonane było szycie fabryczne. Przy zszywaniu gumy, odsuwa się kiszeczkę palcami poprzez oponę w taki sposób, by przy szyciu nie nakłuć jej igłą. Po zszyciu przykleja się taśmę tym samym klejem, którym przyklejono łatkę i reperacja ukończona.

Dodaj komentarz